در روزهایی که استقلال با انبوهی از ابهام‌ها، پرسش‌های مدیریتی و پرونده‌های حل‌نشده روبه‌رو است، ناگهان بحث جذب بازیکن جدید آن هم با پنجره بسته نقل‌وانتقالاتی، بیشتر شبیه یک شوخی بزرگ فوتبالی به نظر می‌رسد تا یک پروژه واقعی. استقلال امروز نه مدیرعامل رسمی دارد، نه وضعیت مدیریتی‌اش شفاف است و نه تکلیف بسیاری از تصمیمات مهمش روشن شده است. باشگاهی که همچنان با سرپرست مدیرعاملی اداره می‌شود و هنوز نتوانسته تکلیف یکی از مهم‌ترین صندلی‌های مدیریتی خود را مشخص کند، چگونه وارد فاز برنامه‌ریزی برای جذب بازیکنان جدید شده است؟ اساساً چه طور با پنجره نقل‌وانتقالاتی بسته می‌شود بازیکن گرفت و یا در راستای آن قدمی برداشت، آیا این موضوعات بیشتر فضاسازی رسانه‌ای نیست؟
در چنین فضایی، رسانه‌ای شدن نام بازیکنانی مانند محمد خلیفه بیشتر این شائبه را ایجاد می‌کند که باشگاه استقلال به جای پاسخ دادن به مسائل اساسی، ترجیح می‌دهد در فضای رسانه‌ای برتری ایجاد کند و افکار عمومی را با اخبار نقل‌وانتقالاتی سرگرم نگه دارد.
در حالی که واقعیت این است: تا زمانی که پنجره نقل‌وانتقالاتی باز نشود و هیچ رایزنی موفقی با فیفا برای رفع محرومیت صورت نگیرد، صحبت درباره جذب بازیکن جدید، بیش از آنکه نشانه برنامه‌ریزی باشد، به موضوعی خنده‌دار شباهت دارد.
شاید بهتر باشد استقلال پیش از معرفی خریدهای احتمالی، ابتدا درباره بحران‌های واقعی‌اش توضیح بدهد؛ از بی‌مدیریتی و پرونده‌های مالی گرفته تا تصمیماتی که هنوز هیچ‌کس مسئولیت آن‌ها را نپذیرفته است.